Öztürk Taspinar

NL | TR | FR
mijn verhaal | studies | ervaringen | passies | dromen |
V i s i e | Acties Lier Leeft | website Lier Leeft -> | webstek SPIRIT | website SP.A |
persberichten | In de pers |
Nieuwsflitsen | Activiteiten | nuttige links | actueel debat | kies tips voor uw regio |
Enkele Beelden | Beelden op Lier Leeft Site |
Contactgegevens |
|
|

Personalia


onze stad kan zoveel beter !

Mijn verhaal

Eind jaren 70 besloot Hamza Taspinar (mijn vader) in te gaan op volgende belofte:

"Arbeiders, welkom in België!

U denkt eraan in België te komen werken ? Wellicht heeft U reeds de 'grote beslissing' genomen ? Wij,
Belgen, zijn verheugd dat U aan ons land de bijdrage van uw arbeidskracht en uw intelligentie komt
leveren. (...)
Uitwijken naar een land dat onvermijdelijk met het uwe verschilt, brengt enkele aanpassingsproblemen met
zich mee. Deze aanvankelijke moeilijkheden zullen veel vlotter overwonnen worden indien U een normaal
leven, dit wil zeggen een familiaal leven leidt. België is een land waar de arbeid goed beloond wordt, waar
het comfort op een hoog niveau ligt, vooral voor hen die in gezinsverband leven. (...) In elk geval willen wij
U nogmaals verzekeren : de arbeiders uit streken van de Middellandse Zee zijn welkom onder ons in
België.".


[extract uit een wervingsfolder voor arbeiders in Turkije; CGKR]

Mijn verhaal is geen geïsoleerd verhaal, het gaat zoals 90 % van alle Turkse immigranten anno jaren 60-70.
Ons gezin werd opgevangen door de lokale benevols van Lier. Onze ouders werden begeleid in hun zoektocht naar huisvesting, gezondheidszorg, onderwijs voor hun kinderen, juridische bijstand,...

De eerste generatie Turken in Lier verenigden zich rond de Turkse arbeidersvereniging (nu nog steeds actief) die tot doel had om socioculturele activiteiten te organiseren voor de Lierse bevolking. “Elkaar leren kennen”, is één van de eerste slogans die ik me herinner. Tal van activiteiten werden op poten gezet: interculturele feesten heette het toen. De bruggenbouwers van toen hebben de eerste stappen gezet naar het samen-leven tussen de verschillende groepen in de Lierse maatschappij.

Eind jaren 80 werd de gedachte om terug te keren naar Turkije vervangen door de wens om hier een toekomst op te bouwen voor het nageslacht. De toenmalige lokale imam nam ons - in ware Aristoteles-stijl - mee en plantte als kern van zijn les een piepjonge boom op één van de vesten, niet ver van het Spui. De gedachte hierachter was dat je een boom die geplant is, niet zo maar kan verplaatsen, we zijn ook van hier.

De eerste kinderen die hun schooljaren in Lier volbracht hadden, namen initiatieven om de sociaal-economische positie van deze nieuwe Vlamingen te verbeteren. Het hoeft geen betoog dat onderwijs en taalonderricht zeer belangrijk zijn om hier een toekomst te kunnen uitbouwen.

Ervaring leert ons dat kinderen die zich vervelen, vervelende dingen gaan doen. Degelijk uitgebouwd onderwijs, een verenigingsleven op maat van iedereen en de nodige maatschappelijke structuren als aanvulling op de opvolging en steun van een gezin spelen een cruciale rol in de ontwikkeling van kinderen tot volwassenen met burgerzin en verantwoordelijkheidszin.

De eerste voorbeelden van geslaagde integratie begonnen zich snel op te tekenen in Lier. Naast afgestudeerden die deelnamen aan en zich inzetten voor deze maatschappij, zagen we ook de eerste ondernemers opstaan.

Een nieuw tijdperk tekent zich af: nieuwe Lierenaars wonen, werken en leven letterlijk naast de oudere Lierenaars. Helaas leven de meesten onder hen – op enkele uitzonderingen na - nog teveel naast elkaar en te weinig mét elkaar. We hebben nood aan nieuwe bruggenbouwers die volhouden. Spreekbuizen hebben we voldoende, nu nog enkelen die opstaan en initiatieven nemen.

Deze nieuwe Lierenaars hebben specifieke noden om te groeien, om te ontwikkelen, om zich nog meer te integreren. De uitdagingen zijn groot, de wederzijdse onwetendheid vaak ook. Iedereen moet een inspanning doen.

Samen met mijn vrouw Wendy bewijzen wij dagelijks dat samenleven perfect mogelijk is. Ondanks het water bij de wijn of bij de thee, is onze wijn nogsteeds wijn en onze thee nogsteeds thee. De toekomst van onze zoon/dochter-in spe ligt zonder enig twijfel hier in Lier. Laten we daarom samen bouwen aan een Lier voor onze kinderen.

Die uitdaging wil ik aangaan. Die bruggen wil ik bouwen!
Op 8 oktober kijk ik uit naar uw stem, uw steun, uw vertrouwen.

Vanaf 9 oktober beginnen we hopelijk samen aan een nieuw tijdperk mét mensen die ervaring hebben in het bouwen van bruggen.....

| Mail mij | ©2006 Öztürk Taspinar